Hij begon ooit met het plaatsen van beelden in de Image Gallery, maar inmiddels zijn Huiberts pennenvruchten minstens zo bekend op FAP. ‘Ik heb destijds een mailtje gestuurd dat ik 50% broodschrijver was en en dat ik de rest van mijn centen verdiende met de  fotografie. Die combinatie was voor deze site natuurlijk ideaal.’ Hij omschrijft zichzelf als een veelschieter. Komt altijd met een camera om zijn nek binnen en als hij een dag om de een of andere reden toch niet gefotografeerd heeft, gaat hij gewoon voor het slapen gaan nog even wat nachtopnames maken. ‘Fotograferen is bijna een soort verslaving. Ik schiet per maand enkele duizenden beelden. Je zou het obsessief gedrag kunnen noemen. Erg hè?’

Huibert (44) vertelt dat hij lang meer verdiend heeft met zijn camera dan met zijn pen. ‘Ik heb acht jaar in de blootfotografie gezeten. Via via leerde ik blootfotograaf Mike King kennen. Er ontstond een vriendschap. Ik heb toen een tijdje intensief met hem opgetrokken en vond dat dermate interessant dat ik die fotografie ook wilde verkennen. Ik ben er eigenlijk per ongeluk ingerold, maar acht jaar later wel expres weer uitgegaan.’

‘Misschien is er wel niets zo
moeilijk als blootfotografie.’

Consequent spreekt hij van blootfotografie, want naaktfotografie is in de ogen van Huibert heel iets anders. Bij commerciële blootfotografie moet alles heel vlak worden uitgelicht, terwijl ik zelf juist graag met licht/schaduw werk.’ Al vindt hij wel dat ook dat vlak uitlichten nogal eens onderschat wordt. ‘Dat is echt een stuk moeilijker dan men denkt.’ En nu hij er toch over nadenkt, zijn huidtinten ook bepaald geen sinecure. ‘Huidtinten zijn zo ontzettend moeilijk. Misschien is er wel niets zo moeilijk als blootfotografie.’ Toch kon hij na bijna acht jaar geen tiet meer zien; hij moest gewoon iets anders gaan doen. Maar genoeg over die blootfotografie. Huibert wil veel liever over nieuwe projecten praten.

 

En dan komt het gesprek wel op naaktfotografie, wat hij toch iets heel anders vindt. ‘Naaktfotografie is veel artistieker. Ik ben nu al een jaar bezig om oudere vrouwen met hun kleindochter te fotograferen. Maar bij die foto’s werk ik juist heel veel met licht/schaduw.’ Foto’s die volgens Huibert absoluut niet te vergelijken zijn met zijn blootfoto’s. Deze foto’s neemt hij in tegenstelling tot dat commerciële werk heel serieus. Dat is echt onvergelijkbaar.

Hij vindt het niet moeilijk om mensen voor deze serie te vragen. ‘Nee hoor, ik ben in dit soort dingen heel brutaal. Als ik een oudere vrouw met een kleindochter zie en ik zit wat langer naast ze ga ik er toch op af. Je begint trouwens met je familie en die laten de foto’s weer aan anderen zien en voor je het weet bieden andere oma’s zich vanzelf aan.’ Hij heeft er nu een stuk of tien waar hij echt tevreden over is. Uiteindelijk moet het een serie van dertig worden. Dan werkt hij aan een serie getiteld ‘Fuckdoll is singing in the death of night’, een bizarre reeks beelden waarin een neukpop de hoofdrol vertolkt. Rustig werkt hij dit concept uit totdat hij er helemaal tevreden over is. Met een bevriende fotograaf brengt hij een gedicht van Lucebert in beeld. Dat verloopt niet helemaal volgens plan en huibert wil nog een aantal andere fotografen voor dit project  benaderen.

‘Ik wil de ziel van iemand in een foto vangen.’

Huibert begon zijn werkzame leven ooit in de reclamebusiness en zit daar nu weer in. ‘Ik schrijf heel veel reclameteksten en doe nu ook weer reclamefotografie, wat weer iets heel anders is. En ik maak ook veel portretten, dat is wat ik het liefste doe. Voor verschillende uitgevers bijvoorbeeld fotografeer ik regelmatig dichters en schrijvers. Ik wil de ziel van iemand in zo’n foto vangen. Dat lukt natuurlijk vaak niet, maar het is wel altijd mijn bedoeling. Je leert soms de mensen die je fotografeert echt kennen, al is het maar voor even. Het kunnen heel waardevolle en mooie ontmoetingen zijn. Als die vonk overspringt, kan dat zo mooi zijn.’ Met genoegen kijkt hij bijvoorbeeld terug op een aantal foto’s die hij van een Iraanse dichter maakte. Huibert fotografeerde hem toen hij al ernstig ziek was. Inmiddels is de dichter gestorven. ‘Ik heb voor ik hem fotografeerde heel goede gesprekken met hem gevoerd. We hebben geschaakt, gefilosofeerd over religie, gesproken over politiek, angst voor de dood en liefde voor het leven. Ik heb hem eerst leren kennen en toen pas gefotografeerd. Hij was toen al zo ziek dat hij maar een uur kon praten en een half uur kon poseren. In totaal ben ik toen drie keer bij hem langs gegaan. Dat waren hele intense ontmoetingen en dat zie je aan die foto’s terug.’

‘Iemand portretteren kan leiden tot een
heel waardevolle en mooie ontmoeting.’

‘Ook de ontmoetingen met de verschillende fotografen voor de FAP interviews zijn trouwens erg verrijkend. Zonder uitzondering zijn het tot nu toe erg interessante mensen geweest. Een aantal kende ik al persoonlijk, maar een aantal ook niet. Ik herken de passie waarmee ze werken, erg mooi om te zien. Ben blij dat ik ze ontmoet heb…’

Vaak krijgt hij het verwijt dat zijn foto’s zo donker en somber zijn. ‘Het liefst haal ik iemands schaduwkant naar boven. Altijd op zoek naar de donkerte ben ik. Op een portret van mij zie je nooit iemand lachen.’ Huibert noemt zichzelf een intuïtieve fotograaf. Hij werkt vooral op gevoel, techniek zegt hem niet zoveel, alhoewel hij het wel degelijk beheerst. ‘Ik werk altijd met heel veel contrast en dan gebeurt het af en toe dat ik een uitbrekertje heb. Dan krijg je vaak meteen gezeik in de trant van: je hebt een uitgevreten stukje wit. Als je het beeld daar dan naast legt, zie je dat dat helemaal nergens op slaat. Ik vind dat echt gezeik van die gastjes. Kommaneukers die niet naar een beeld als beeld kijken. Ik kijk veel meer naar compositie en contrasten, dan dat ik die geijkte fotografische wetjes in de gaten houd. Bij mij mag het gerust dichtlopen en uitbreken, soms kan dat een beeld zelfs gewoon versterken! Maar ach, iedereen zijn mening, nietwaar? Bovendien interesseert het mij feitelijk geen ruk wat een ander vindt, ik volg consequent mijn eigen weg…’

‘Dat gelul altijd over uitgevreten witten!’

Het liefst fotografeert hij echter zijn kinderen. ‘Je kunt wel zeggen: “ik heb die en die beroemdheid gefotografeerd, of dat straattafereel, maar wie herinnert zich dat over tien jaar nog, terwijl je kinderen over vijftig jaar nog naar de foto’s kijken die jij van ze gemaakt hebt. Misschien is het ook wel een bepaalde drang om iets aan ze na te laten. Want geld heb ik niet, hahaha!’ Huibert wil daar meteen nog iets aan toevoegen. ‘Je moet het wel goed doen! Ik zie heel veel kinderkiekjes, ook van professionele fotografen, die ik gewoon niet goed vind. Ik vind dat ik het zelf goed kan. Ik word ook wel gevraagd om kinderen van anderen te fotograferen, maar ik doe alleen mijn eigen kinderen. Andere kinderen vind ik helemaal niets; daar heb ik niets mee.’

Wie denkt dat een obsessief fotograaf, zoals hij zichzelf omschrijft, er geen andere bezigheden op na kan houden, komt bedrogen uit. Huibert maakt muziek - componeert eigen composities op de piano - , is een fanatiek schaker, maakt korte films en heeft vier dichtbundels gepubliceerd. Eigenlijk is hij altijd bezig. ‘Ik ben een bezig baasje. Als ik niets te doen heb, ga ik mij heel ongelukkig voelen.’ Huibert zorgt er dan ook voor dat hij altijd wel iets te doen heeft. ‘Ik maak lange werkdagen en de nachten worden daarna vaak grotendeels gevuld door werkzaamheden voor FAP. Ik slaap dus maar weinig, zo’n twee tot drie uur per dag. Je maakt jezelf kapot natuurlijk. Het is niet gezond om pas tegen vieren naar bed te gaan en om zeven uur alweer op te staan.’

‘Ik doe alleen nog maar dingen die ik leuk vind.’

Vijf jaar geleden kreeg Huibert dan ook een fikse rekening gepresenteerd; op zijn negenendertigste werd hij geveld door een zware hartaanval. Hij weet het nog precies. Het was Valentijnsdag 2003 en bovendien koopavond. ‘Normaal doe ik helemaal niet aan zulke dagen, maar die dag besloot ik iets leuks mee te nemen. Het was vijf voor negen ’s avonds  en ik wilde even een sprintje trekken om nog snel iets te kopen toen ik in een keer getroffen werd door een hartaanval. Ik heb toen echt op het randje van de dood gebalanceerd. Het klinkt clichématig, maar sindsdien doe ik alleen nog maar dingen die ik leuk vind en heb ik geleerd meer te genieten.’ Sinds die tijd is hij ook macrofotografie gaan doen. ‘Op FAP laat ik er bijna niets van zien, maar ik ben er best intensief mee bezig. ‘t Is vergelijkbaar met mensen die vissen. Het geeft ook een stukje rust, meditatief bijna. Ik ga dan in een bos bij een struik zitten en weet dat daar op een gegeven moment een insect op afkomt. Die hartaanval heeft mij echt veranderd, van zo’n insect kan ik echt genieten. In de tussentijd denk ik dan over van alles en nog wat na, heerlijk! Ik vind het leven eigenlijk gewoon ontzettend leuk!’

 

Tekst & Foto trap station: Caro
De rest van de foto’s zijn zelfportretten van Huibert

Wil je meer zien van Huiberts foto’s, surf dan naar
zijn site of bekijk zijn persoonlijke IG
op fotoapparatuur.nl 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

This entry was posted on Wednesday, August 6th, 2008 at 3:21 pm and is filed under Interviews. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.