Fotodagboekestafette aflevering 10
De tiende deelnemer aan onze spraakmakende estafette is de ambitieuze fotograaf Ernst. Hij is volhardend, houdt van fotografie en is iemand met een enthousiasme waar menigeen een punt aan zou kunnen sabbelen. Gaan zijn strenge leermeesters hun goedkeuring over zijn werk geven? Gaat Ernst ooit zijn doel bereiken? Zijn ambitie en talent in evenwicht? Vragen die je je bij lezing zou kunnen stellen en vragen die Ernst voortdurend aan zichzelf lijkt te vragen. Een mooie zoektocht en een interessant dagboek om te lezen.
Voorlopig sluit Ernst de rij in de dagboekestafettereeks. Na de zomerperiode pakken we de stok weer even op om er nog een paar edities achteraan te knallen. Dan zal ook deze estafette zijn gelopen en de finish - hopelijk - zijn bereikt.
Fotoapparatuur.nl heeft me gevraagd een dagboek te maken.Het is een hectische en belangrijke week want de collectieve beoordeling zal plaatsvinden en daarmee de beslissing of ik mijn propedeuse zal krijgen.
Eigenlijk ben ik al helemaal kapot, ik kan niet meer. Toch zal de hele week er gewerkt moeten worden tot ’s avonds laat. En er zullen belangrijke beslissingen genomen moeten worden, definitieve series maken en prints voorbereiden. De week van waarheid, zal ik blijken genoeg te hebben voor mijn propedeuse of zal ik afscheid moeten nemen van mijn klasgenoten en de academie waar ik tot tranen toe alles heb gedaan om te volharden.
Het is ontegenzeggelijk een loodzware studie, anders dan bijvoorbeeld een studie Economie of Wiskunde. Dan zijn vragen goed of fout, en je kent de stof, of niet. Maar op een kunstacademie is dat anders. Daar zijn geen wetten, of feitelijk goede of foute uitkomsten.
De ochtendzon helpt bij het geloven in dat het leven best meevalt, en dat het soms ook meezit.
Er gaat niets boven ’s morgens naar het werk fietsen om 7 uur, wanneer er weinig mensen zijn, en de dag letterlijk begint, alsof je zelf invloed kunt hebben op het verdere verloop. Als ik weleens later naar mijn werk ga voel ik me machteloos en gehaast.
Het werk is elke dag hetzelfde, hoe afwisselend je werk ook is. Uiteindelijk lijkt elke dag op de vorige.
Toch ben ik nu wel tevreden met mijn baan. Soms veranderen er zaken in je voordeel, waar je eigenlijk geen vat op hebt, je moet alleen zorgen dat je klaar staat om erin te duiken. Pro-activity loont altijd. Temeer ik in een internationale omgeving werk waar men naar mijn idee meer mogelijkheden heeft dan het vaak starre en stugge nederlandse systeem van Pietje die dit doet en Jantje dat.
Zijn derde boek van de veelbesproken serie waarvan het eerste deel in 1964 veel stof deed opwaaien is uit. Vreemd genoeg had ik een paar maanden geleden, voor de camapagne van het boek,het idee eens contact met hem te zoeken met de vraag of ik hem mag fotograferen ( Ik heb jarenlang, tot dat het van narigheid uit elkaar viel, een Tshirt gehad met de coverfoto van het boek groot erop gedrukt)
’s Avonds naar school. Op school kan ik niet veel meer doen, dat is vreemd, op de academie ben ik nooit echt productief, komt dat doordat het altijd na een dag werken plaatsvindt ? Had ik toch eens de gelegenheid alles op mijn studie te gooien ! Zou ik dan wel met plezier gaan ?
Want de laatste maanden ben ik knap gefrustreerd, men trekt aan me, maar ik heb niet door welke richting op. Mijn productie is heilig. In de tijd tussen het thuiskomen van de academie en het naar bed gaan zit misschien 1,5 uur waarin ik mijn lief in Barcelona spreek of verdwaasd achter de computer zit en bier of thee drink.
In bed lees ik The Alexandria Quartet, het laatste deel “Clea” is bijna uit. Eigenlijk geen lectuur voor het slapen gaan, maar ik zou niet weten wanneer ik anders moet lezen.Het is nog licht, het voorjaar is mooi en maakt mij melancholiek dat het straks weer voorbij is.
Op het werk is er een groot feest die middag en avond. Ik zal foto’s maken. Mijn zoon schiet een fotootje van me. Wat is dat toch leuk als 1 van je kinderen betrokken is bij je werk. Was voor het eerst dat ik echt met een ingericht studiootje aan de lopende band portretten en groepen heb gefotografeerd. NOOIT meer met een zoomlens. Meer dan de helft van mijn kaders verziekt door het zoemen.Heb gelijk een 28 mm. vaste lens besteld voor naast m’n 50 mm.
Het feest is fantastisch. Je collega’s op andere tijdstippen en onder andere omstandigheden zien is op zijn tijd aangenaam. Temeer ik als tafeldames een mooie canadees/colombiaanse vrouw, een vrolijke franse dame en een engelse dame had. Dit keer was het best een raar feest want op hetzelfde evenement liep mijn dochter er rond, en dat wil je je dochter eigenlijk niet aandoen; De spiedende ogen van haar vader op een afsluitend feest wat in vele opzichten super spannend is. Aldus zorgde ik dat ik met mijn rug naar haar toezat. Enfin, de avond bezorgde me een goede afleiding. En vrolijk kwam ik thuis, met netjes 3 biertjes achter mijn kiezen.
Langzamerhand begin ik hem te knijpen, zaterdag nadert. Ik heb eindelijk al mijn prints binnen van Profotonet. De foto’s zal ik op foam plakken want presentatie is ook een statement. Het is tenslotte een beeldend vak. Verdere presentatie ben ik niet aan toegekomen, ik moet prioriteiten stellen. Liever productie dan proces en onderzoek. Maar wil men dat op de academie ook ?
Het stugge doorwerken is echt begonnen.Boterhammen eten in plaats van behoorlijk voor mezelf koken.
Om half zes ’s morgens al wakker, ver voor de wekker af gaat. Alles is klaar. 2 grote tassen met een installatie en foto’s op foam, A2 map met tekeningen en mijn gewone werktas. Alles aan mijn schouders en op de fiets naar het station om een uur of 8. Beoordelingen vindt ik echt de moeilijkste kant van deze studie. Ik ben niet bang voor kritiek, maar het feit dat anderen over jou beslissen met betrekking tot het doorgaan naar het volgende jaar. En dat niet eens, zoals al eerder geschreven, op basis van feitelijke metingen maar op basis van indrukken en meningen. Overigens heb ik wel degelijk vertrouwen in mijn docenten wat dat betreft. De academie bestaat al heel lang en heeft veel ervaring binnen de muren. Men doet niet aan belangenverstrengelingen of zo, het is een meedogenloos instituut met veel mores wat betreft Kunst.
De dag na de beoordeling uitwaaien in een windstil en erg rustig Kijkduin. Bij toeval de 80 tentoongestelde National Geographic foto’s gezien. Sommige foto’s zijn echt heel mooi (open deur). Afsluiting van een roerig weekje dat nog een gevolg krijgt en van mij deze zomer nog toewijding zal vragen met betrekking tot de academie. So be it.
: 
July 7th, 2008 at 12:46 pm
Volgens mij heb een drukke week achter de rug. Het komt helemaal in het verhaal en de foto’s terug
Maar wil je woorden als pro-activity enzo niet meer gebruiken, meer dan 20 diensjaren gebruik ik dat soort woorden alleen om het management op zijn (gebrek aan) daden aan te spreken, een soort van terugpakken
July 7th, 2008 at 12:47 pm
maaruh hoe is het nu afgelopen met die beoordeling?
July 7th, 2008 at 10:49 pm
Ernst vind ik een van de sympathiekste FAPpers. Enige jaren geleden een expositie van hem bezocht, op een warme zomermiddag, alwaar er nog wat gitaargeluid van de Hallo Venray voorman te horen was. Ook een aantal goudgele rakkers soldaat gemaakt met de heer Jan des Bouvrie, welbekend van FAP en witlederen bankstellen.
Tof om te zien dat je er mee verder gaat Ernst, op je expositie indertijd waren mooie platen te zien, maar gelukkig van een fotograaf die zichzelf niet in het geleuter lijkt te verdrinken. Ik hoop van ganser harte dat je de successen kunt behalen die je wilt behalen!
Mein Gott, wat ben ik ongekend mild en vriendelijk. Snel, trap me onder de kloten voor het te laat is!
July 7th, 2008 at 10:51 pm
Sjot.
Was het raak?
July 7th, 2008 at 11:30 pm
Zeker, dat heeft het hele zaakje weer in het gareel gebracht. Bedankt Ivo!
July 8th, 2008 at 4:04 pm
Er staat een dubbele foto in !
Reinier, je vraag is beantwoord in de laatste par zinnen !
July 9th, 2008 at 8:55 am
Hoi,
Leuk gedaan en geeft een goed beeld van je drukke bestaan. ben ook wel benieuwd naar het eindoordeel van je je opleiding.
Ik zou ook wel eens een poging willen wagen om een fotodagboek inn te zenden. Hoe doe ik dat?
hoor het graag
groet
jeroen
July 12th, 2008 at 4:13 pm
Ik ben ook erg benieuwd naar je afsluitend werk voor de academie, en de beoordeling(en) die je daarvooor kreeg. Laat eens wat zien van het defenitieve werk.
Mooi in het verhaal hier vind ik dat ik tussen de regels doorlees, en ook zie, dat er eigenlijk geen tijd voor is, voor het dagboek. De eerste foto heeft nog toewijding en aandacht, maar al heel snel is het eindwerk zo belangrijk geworden dat het dagboek op de tweede plaats komt. Schijnbaar, want, de stress straalt er daarmee af! Mooi werk Ernst!
July 12th, 2008 at 4:54 pm
Fokke: het meeste voor de acdemie heeft hier wel gestaan, maar daar wordt vaak overheen gekeken
Voor de academie waren mijn cijfers wel goed ( had een 8 voor mn essay, staat in de pijpleiding om hier gepubliceerd te worden) en mijn foto’s zelf kregen ook goeie cijfers.
Maar zoals ik mn verslag schrijf gaat het over meningen en niet over metingen van je kunde.
Men vindt dat ik te weinig “zoek” en mezelf niet vernieuw, dus ik ga met en opdracht recht op mijn doel af, waar zij onderzoek willen zien. Dat ik dat onderzoek niet verricht heb is deels tijdgebrek, de opleiding vraagt toch wel 35 uur per week, en dat naast een fulltime baan, dat gaat niet.
Dus nu moet ik de vakantie gberuiken om in augustus aan te tonen dat ik wel wil onderzoeken waar mijn vernieuwing ligt en dat er wel de noodzaak in mij huist om mezelf te verbeteren. (Niet alleen foto’s worden er gevraagd, maar tekeningen, installaties etc. verwacht men van je, het is een kunstopleiding en niet in beginsel een fotografie-opleidng)
Overigens moet ik wel zeggen, dat zei men op de academie ook, op onze leeftijd ( 43 ) is het lastiger je creatieve proces te laten bloeien. Ik wilde daar eerst niet aan, maar het is gewoon zo. Dus ik moet er ook nog iets harder aan trekken dan de gemiddlede academie student van 25 ofzo.
Ik werk nu dus hard, en ja, het gaat heel goed. Ik weet wat ze willen zien en ik sta daar ook achter.
Tzal vast goed komen in augustus, want doorzettingsvermogen ontbreekt het me niet aan.
July 12th, 2008 at 7:05 pm
Halverwege je verhaal dacht ik, hoe oud ben je eigenlijk? En toen gaf je zelf al het antwoord. Toen ik tegen de 40 liep kwam ik in een levensfase terecht dat ik me begon te realiseren dat wat ik toen bereikt had eigenlijk al behoorlijk dicht tegen de IK begon te komen. Maw, uitontwikkeld. Zelfs nu ik fotografie als nieuwe passie heb, ben pas enkele jaren zo actief er mee bezig, merk ik dat ik op het gebied van opvatting en smaak niet echt veel meer evalueer, maar het enkel op fotografie van toepassing breng. Of ik nou muziek maak, geluidstracks ontwerp voor films, of teken, uiteindelijk gaat het vaak over dezelfde dingen; balans, smaak, communciatie met je publiek, eigenheid versus herkenbaarheid, ect. De techniek en het medium is anders, maar de boodschap blijft bij mij vaak hetzelfde. Daarom zie ik ook het nut erin van jou “opleiding” om ook installaties en tekeningen te eisen van de studenten.
Ik weet dat er regelmatig werk voor je opleiding op de IG heeft gestaan, maar dat was soms alleen een onderzoek of voorstudie. Ik zou ze graag naast elkaar willen zien. Website-je maken?
Mooi van je dat je ook nog toevoegd wat de kritiek op je werk was. Heel stiekum volg ik je proces omdat ik heel stiekum ook zit te denken of het iets voor mij zou zijn. Al heb ik twijfels…zie mijn dagboek
July 12th, 2008 at 11:41 pm
Hm, Als je op je veertig denkt uit ontwikkeld te zijn, dan ben je vroegtijdig stilgevallen vrees ik.
July 13th, 2008 at 12:12 am
Dat denk ik ook. Het beste zit er bij mij nog aan te komen, dat voel ik, dat weet ik. Ik heb het laatste jaar diverse langlopende projecten opgestart waar ik gestaag aan (door)werk, met heel veel geduld en toewijding, zowel qua fotografie, tekst als film…
In vroeger jaren was ik een ongeleid projectiel, maar sinds mijn, pak ‘m beet, 37e ben ik veel gestructureerder de zaken gaan aanpakken en dat werpt zijn vruchten af. Je zou kunnen zeggen dat ouder niet zozeer je creativiteit doet afnemen, maar eerder het impulsieve er iets af haalt. Dat was bij mij ook echt nodig. Nu ik sinds een dik half jaar niet meer fulltime in de naakte meisjes zit, komen er ook allerlei andere leuke fotoklussen en heb ik het idee dat mijn creativiteit alleen maar toeneemt.
75 uur per week draai ik al vanaf mijn 25e jaar, ernst. echt waar, zonder dollen. Ik geef toe, ik ben een workoholic, maar als je iets echt wilt en je hebt er plezier in, dan ken je geen vermoeidheid en ga je door…
zoals je weet ben ik geen voorstander van dit soort studies, al heb ik zelf diversen gevolgd. Ik geloof meer in een autodidactische aanpak. En bovendien ben ik ervan overtuigd dat je creatief bent of niet, dat kun je niet leren. Ik heb er weleens bijgezeten als journalist om er een artikel over te schrijven, bij zo’n studie creatief schrijven. Een half jaar lang komen die mensen twee avonden in een Fontys gebouw leren hoe ze creatief moeten schrijven, maar ik zag ze als dezelfde heikneuters vertrekken als dat ze binnengekomen waren.
Een kunstacademie of fotovakschool leert je misschien wel conceptueel denken, maar de echte autodidact doet dat uit zichzelf al. In de reclamebranche (waar ik tegenwoordig weer in werk sinds de naakte meisje passé zijn) kom je best veel creatieve talenten tegen,- en bijna allemaal zijn ze autodidact. Als ergens conceptueel gedacht wordt dan is het wel in deze branche. De stap van reclame naar kunst is niet zo groot. want ik neem aan, dat je dat wil worden of dat je dat wil zijn: kunstenaar. Maar wat is dat woord waard als je uiteindelijk met je kunst niet kunt communiceren. Met andere woorden: als niemand je werkt ziet of kent. Ik ken hele hordes kunstenaars die een opleiding hebben gedaan en uiteindelijk op hun kamertjes zitten te verpieteren, werkloos, inspiratieloos, levensmoe. Goed, ze hebben de kunstacademie gedaan, zijn op papier kunstenaar, maar uiteindelijk produceren ze niets en hebben ze geen enkele oorspronkelijke gedachte meer, zijn ze creatief dood. Het is allemaal maar zo betrekkelijk.
Wie de drang voelt kunst te maken, maakt het ook. maar dat zit in jezelf, geen academie kan dat je leren.
July 13th, 2008 at 7:38 am
Oh, maar ik ben niet uitontwikkeld. Dat bedoelde ik niet te zeggen. Ik bedoelde dat er eigenlijk wezenlijk weinig meer veranderd. Misschien is dat al zo sinds mijn 4e maar dat realiseerde ik me pas op mijn 40e.
Ik deel je mening wel Huibert. Kunst heeft met goede smaak te maken vind ik, en goede smaak kan je niet leren van iemand. Dat kan je alleen maar afleren. Wel vind ik dat een kunstopleiding een goed platform kan zijn, een plek en plaats om iets te doen en er over na te denken wat je aan het doen bent en waarom, om je horizon te verbreden. Contacten met andere kunstenaars. Het kan een fijne motor zijn, een stimulans. Maar een talent ben je, talent kan je niet leren. Wel ondekken. Waar een kunstopleiding de grootste fout kan maken is om iemand zijn eigenzinnigheid in te perken, scherpe randen eraf halen, niveleren. Eenheidsworst maken.
July 13th, 2008 at 10:27 pm
Er veranderd weinig wezenlijk meer…………………………. Fokke, kijk eens naar je kindjes, …………… En kijk dan naar jezelf als papa.
Misschien veranderen er dingen die je niet vermoedt dat die er zijn, of dat ze kunnen veranderen.
Al het wezenlijke veranderd dagelijks, veranderd per minuut, het is omdat we in kadans leven dat we het niet zien. Als het wezenlijke morgen stops met te veranderen, dan is het wezenlijke niet meer des mensen, en dat zou ik spijtig vinden, als het wezenlijke niet de dingen van alledag zouden zijn.
July 13th, 2008 at 10:29 pm
Ik bedoel:
Er verandert weinig wezenlijk meer…………………………. Fokke, kijk eens naar je kindjes, …………… En kijk dan naar jezelf als papa.
Misschien veranderen er dingen die je niet vermoedt dat die er zijn, of dat ze kunnen veranderen.
Al het wezenlijke verandert dagelijks, verandert per minuut, het is omdat we in kadans leven dat we het niet zien. Als het wezenlijke morgen stopt met te veranderen, dan is het wezenlijke niet meer des mensen, en dat zou ik spijtig vinden, als het wezenlijke niet de dingen van alledag zouden zijn.
July 14th, 2008 at 1:09 am
Alles draait om verbazing! Zodra je je als volwassene niet meer verwondert of verbaast over dingen (hoe klein en onbenullig soms ook), dan ben je reddeloos verloren en ben je niet meer in staat iets te maken dat op zijn beurt weer anderen (en jezelf) verwondert en verbaast.
Die wezenlijke veranderingen kunnen zien en je daar over verwonderen. Dat is het geheim. Misschien niet zozeer van de kunstenaar, maar wel van de levenskunstenaar!
Zoals kinderen ook zo verwonderd naar iets kunnen kijken en daar op reageren. Sommige volwassenen zijn in staat die verwondering vast te houden (of gedeeltelijk), de meeste volwassenen niet, dat worden berekenende grijze muizen die nooit meer eens lekker kunnen spelen.
July 14th, 2008 at 1:15 am
En zo zitten wij hier olijk te filosoferen over wezenlijke veranderingen die sommige lezers wellicht als onwezenlijke onzin beschouwen van een paar zwaar mislukte fotografen, die er misschien beter aan hadden gedaan een praatgroep op te richten om elkaar daar met hun onwezenlijke gelul over kunst, inspiratie en wat die meer zij te vervelen!
Een onwezenlijk en onnodig lange zin om het onwezenlijke van ons gebral nog eens te benadrukken,hahahahahaha!
July 14th, 2008 at 8:35 am
//de meeste volwassenen niet, dat worden berekenende grijze muizen die nooit meer eens lekker kunnen spelen.//
Weet je wat ik leuk vind: met mijn kleine neefje van de glijbaan afgaan (waarom zijn er eigenlijk geen klimrekken voor volwassenen ;-))…of samen in een boom te klimmen. De dochter van een viavia kennis zei eens tegen mij “jij bent een gekke papa”…;-)
July 14th, 2008 at 9:26 am
Als creatieve processen op latere leeftijd stroever verlopen, wil dat niet zeggen dat je stilstaat of uitontwikkeld bent.
Je mening en voorkeuren zijn nu eenmaal sterker gevormd en geworteld. Dat maakt het lastig om van je eigen gebaande paden af te stappen. En als men dat inde academie weet en zegt ga ik ervan dat dat wel zo is, zij zijn allemaal stuk voor stuk vakidioten hoor.
Dat op “onze” leeftijd je tot bloei komt juist, dat vind ik ook. Dat staat los van dat het je meer moeite kost dingen te doen op een manier die anderen ( in mijn geval mijn docenten) je opdragen.
En huibert ik weet dat jij liever auotdidacties te werk gaat, maar ik kan je wel zeggen dat mijn omgevingsgerichtheid in het eerste jaar waanzinnig is gestegen.
De input van nieuwe namen, manieren, percepties etc. is enorm.
Fotografie is mijn vak niet, en nu opdeze manier als student krijg ik de kans fulltime er mee bezig te zijn, iets wat me op eigen houtje lastiger en op een minder efficiente manier ook wel zou lukken misschien.
Verwondering en interesse is belangrijk voor een open mind. Niet alleen als fotograaf maar als mens in het algemeen natuurlijk.
En op de academie voel ik me als een kind in een snoepwinkel
July 14th, 2008 at 9:35 am
zou je juist als je ouder wordt niet dieper en inhoudelijker werk kunnen maken dan jongeren die eigenlijk alleen maar dwars kan zijn
July 14th, 2008 at 10:23 am
Het gaat denk ik maar om 1 ding, mooi verwoord door Cesare Pavese:
De dag dat je niet meer het gevoel hebt aan het begin te staan moet je ophouden.
July 14th, 2008 at 10:43 am
Wat min of meer overeen komt met mijn stelling van verwondering. Slimme gast, die Pavese
July 14th, 2008 at 12:47 pm
Die plaveisel zegt het wat kort door de bocht, maar het is wel waar het op aan komt…
July 14th, 2008 at 1:00 pm
Psies ik ben het er ook mee eens, daarom zit ik weer op school
July 14th, 2008 at 1:01 pm
Weet trouwens iedereen over welke schrijver ik het heb in mijn verslag wiens boek net uit is ?
July 14th, 2008 at 3:52 pm
Het gevolg was alleen wel dat Pavese op ik geloof zijn 42-e zelfmoord gepleegd heeft…
Nou ja, niet alleen daarvan natuurlijk, maar wel min of meer….
Zijn dagboek is werkelijk geweldig.
July 15th, 2008 at 10:37 am
Hoi Ernst,
Leuk dat je dit dagboek doet en de opleiding natuurlijk. Ik ben het niet met je eens dat creatieve processen trager verlopen als je ouder bent, tenzij je bedoelt dat het lastiger wordt je aan te passen aan wat anderen willen dat je doet. Zoals studiebegeleiders bijvoorbeeld. Ik weet niet of vakidioten de juiste personen zijn om je in de goede richting te krijgen, wel weet ik dat menige “professional” uit de business die ik op TV foto’s zie beoordelen compleet blind is. Zo vaak wordt een foto door “de jury” mooi gevonden terwijl houdingen en/of licht echt lelijk zijn en heel vaak slechts een copie zijn van wat anderen al zo vaak hebben gemaakt. Zo’n stel best wetende professionals kan je gek maken, zij weten immers “hoe het moet”. Als je biografieën leest van heel succesvolle fotografen zoals bijvoorbeeld David LaChapelle, lees je heel vaak dat het commercieel en artistiek succes pas kwam toen ze zich los hadden gemaakt van wat er altijd van ze werd verwacht, de ultieme artistieke approach dus. Ik weet dat je het in je hebt, dus met jou komt het zeker goed, de vraag is alleen hoelang je erover gaat doen. In ieder geval zal het een interessante ervaring worden. Veel plezier!