We staan aan de vooravond van de Photokina editie 2008. Ik geloof dat het evenement ergens eind september plaatsvindt. Nou zat ik laatst aan de bar met twee fotografen te praten en het viel mij op dat zij ondanks hun leeftijd (de één was over de vijftig en de andere zat er dicht tegenaan) nog als twee schooljongens naar deze beurs zaten uit te kijken. Want met al die nieuwe, elkaar in snel tempo afwisselende nieuwtjes van Nikon, zou Canon stiekem wel alle primeurtjes voor de Kina hebben bewaard? En net als in een fotoforum begonnen zij te speculeren. Als je de twee heren zou moeten geloven, komt Canon met een camera op de proppen die bezitters van een digiback zelfs zal doen watertanden. Of zou Nikon er staan met de Sony full frame sensor van 24 megapukkels?

‘Wat ben je stil, Diederik. Ga jij nog naar de Kina?’
Ik knikte beamend. ‘Jaja… natuurlijk ga ik ernaartoe.’
‘Ben jij als Nikon man niet ontzettend benieuwd of die D3x wordt aangekondigd dan?’
Ik knikte wederom en nam een slok van mijn whisky. Op de achtergrond klonk als muzikaal behangetje ‘Walk On The Wild Side’ van Lou Reed (ja, het zijn niet de meest trendy barretjes waar de oude Napalm komt).

And the coloured girls go…

 Walk On The Wild Side. Een song die ook klonk terwijl ik voor het allereerst een vrouwelijk naakt schoot. Mijn god, wat was dat alweer een gigantisch aantal jaren geleden. De twee gingen maar door met hun bespiegelingen over wat hen allemaal wel niet voor fraais te wachten stond op de Photokina en ik droomde langzaam maar zeker weg… Momenteel zit ik in een fase die creatief enorm lekker aanvoelt, ik schiet beelden die mij bij tijd en wijle bijzonder gelukkig stemmen, maar het hele gedoe eromheen interesseert mij geen reet meer. Wat kan mij het schelen dat er een nieuwe - ik noem maar ff wat - 80 mm 1.4 van Nikkor op de markt is. Ik heb al een 1.4 80 mm en daar ben ik meer dan tevreden over. Een nieuwe digiback van 60 miljoen pix? Ik heb een back en klanten klagen vaak nu al over de bestandsgrootte van de beelden die ik daarmee aanlever. Flikker toch allemaal een end op met die nieuwe apparatuur, ik wil platen schieten! Foto’s maken en vrij zijn, die sensatie, die bedwelming bijna, voelen van het kiezen van het juiste standpunt, het geluid van de spiegel…

 A hustle here and a hustle there…

Anouk deed zonder enige schaamte haar T-shirt uit. We bevonden ons in de afgeschermde ruimte van haar meisjeskamer. Stond ik dan met mijn stoere praatjes. Ik had deze bloedmooie en gekke meid zelf gevraagd voor mij te poseren en het zweet stond duimendik in mijn handen. Ik was bang dat de - nota bene geleende - Nikon F3 elk moment uit mijn handen kon glibberen. Ze keek me met een alleszeggende glimlach aan…

Het gesprek van de twee heren, waar ik flardsgewijs iets van opving, ging mij zelfs enorm tegenstaan op zeker moment. Ik misgun niemand enthousiasme voor nieuwe fotoapparatuur, maar je kunt ook doorslaan. Te vaak hoor je fotografen alleen maar lullen over apparatuur terwijl ze aan het fotograferen niet of nauwelijks meer toekomen, met al hun nieuwste toeters en bellen. Mag je een fototas vol geile toetertjes en belletjes bezitten, maar als je er dan nooit een fatsoenlijke plaat mee maakt.

Waarom hoor ik fotografen maar hoogstzelden praten over het fotograferen zelf? Waarom gaat het meestal alleen over het materiaal? Waarom lees ik op fora dat hopeloze en tenenkrommende gezwets over een lampje zus, een statiefje zo. Lichttentje hier, ringflitsertje daar. En o, wat is het allemaal gruwelijk duur. Nee, dan nog maar een paar maanden wachten tot het nieuwe cameramodel een paar honderd euro in prijs is gezakt. En altijd weer denk ik: zeik niet zo, mannen! Ga goddomme eens een behoorlijke plaat schieten! Niet lullen maar doen!

Alright, huh…

Niet lullen maar doen. Gelukkig was dat ook het motto van Anouk. Ze had natuurlijk verdomd goed in de gaten gehad hoe bloednerveus ik was tijdens ‘de fotoshoot’. Ze zette een lp van Uriah Heep op. En hoewel ik de naam van dit bandje bijzonder sterk vond, vond ik de muziek eigenlijk maar naatje. Maar toen Anouk mij over mijn bol aaide en mij naast haar op bed trok, kon zelfs die muziek niet meer stuk. Ik realiseerde mij op het moment zelf dat dit voor mij een perfecte dag was en bedacht hoe je zoiets nou in een foto kon samenvatten? Een foto van een perfecte dag (Perfect Day, toevallig ook een liedje van Lou Reed: You made me forget myself, I thought I was someone else, Someone good.), die moest toch op de één of andere manier te maken zijn?

Een foto van een perfecte dag. Tja…

En om de paar jaar hoor ik opeens weer klanken van de band Uriah heep, ergens op de achtergrond of op een radiostation. En ofschoon de muziek van dit bandje mij met de jaren steeds maller in de oren gaat klinken, denk ik toch altijd ogenblikkelijk terug aan die spannende momenten met Anouk … Iedereen herkent dit: bepaalde muziek die meteen een bepaalde herinnering, een bepaald gevoel oproept,- en zo heftig, zo intens.

De mannen aan de bar babbelden maar door. Ze drongen mijn overpeinzing weer binnen.
‘Zou jij je D3 inruilen, Diederik?’
‘Hooguit tegen een F3!’

Misschien dat ik dan die foto van een perfecte dag kan maken. Als bewijs dat materiaal er eigenlijk helemaal niet toe doet.
De vraag luidt: hoeveel perfecte dagen telt een mensenleven? Niet zo gek veel, ben ik bang.

This entry was posted on Wednesday, August 20th, 2008 at 2:12 am and is filed under Columns. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.