Er zijn van die periodes dat het met de fotografie niet zo wil vlotten. Weinig opdrachten en geen inspiratie om iets te verzinnen waarmee je jezelf prikkelt. Of wel opdrachten krijgen en uitwerken, deze keurig op tijd inleveren,- en dan gewoonweg niet worden uitbetaald. Ik spreek steeds meer collega’s voor wie dit niet vreemd in de oren klinkt. Een mens gaat dan zitten tobben, grijpt iets te frequent naar de fles en maakt ruzie met zijn geliefden terwijl dat feitelijk het laatste is wat de tobbende mens op dat moment wil. Maar ja, door al dat getob en die inspiratieloosheid geraak je in een soort van negatieve spiraal waarin je iedereen in je omgeving meesleurt. Dus ik dacht: laat ik de lieve mensen in mijn directe omgeving eens sparen en er gewoon eens twee dagen tussenuit piepen. Effe terug naar mijn geboortestad Den Haag, waar ik de zeewind op de Scheveningse boulevard eens lekker diep opsnoof en waar ik tot diep in de nacht door de binnenstad gedwaald heb.

Maar je vindt niet jaren later terug wat je achterliet op het moment dat je de stad verliet. De stad is geëvolueerd in iets waarmee je nog nauwelijks enige connectie voelt. Het mag dan weliswaar je geboortestad zijn, vele huizen die er toen nog stonden en het decor van je jeugd en vroege volwassen jaren vormden, zijn afgebroken en vervangen door nieuwbouwsels van de ergste soort…

En de meisjes (ze maakten me gek, meneer) van toen, waar zijn die gebleven? Ook hun mooie lichamen moeten onderhand zijn afgebroken door de mokerslagen der jaren. Veertigers zijn het nu, dames in plooirokken misschien wel, vrouwen met een carrière, of misschien wel heel erg vereenzaamde vrouwen, die net iets te frequent naar de fles grijpen en ’s avonds op den dool slaan door de binnenstad… Stel je voor, dat ik zomaar opeens één van die ooit betoverend mooie meisjes tegen het lijf loop. Dat ik Het Paard Van Troje binnenga en opeens oog in oog kom te staan met Bianca. Zouden wij elkaar überhaupt dan herkennen?

En laat ik nou zo’n meisje tegen het lijf gelopen zijn. Een echt Haags meisje. Ik zie haar op het plein, we kijken elkaar aan en knikken tegelijkertijd ter begroeting. Het is niet zomaar een meisje, het is mevrouw Knorr. Zij was vaste klant in de boekhandel waar ik toen werkte. Elke week kwam zij wel een keer of vier een tijdje snuffelen in de winkel. Ik spreek over een tijd dat boekhandels nog boekhandels waren en er geen snoepgoed, ansichtkaarten en DVD’s te koop waren, maar gewoon boeken en wat tijdschriften.

‘Hoe is het met jou?’ roept ze op een meter of tien van mij verwijderd vandaan?
‘Heel goed?’ lieg ik, ‘maar hoe is het met u? Dat is lang geleden?’
Ze werpt een blik naar de camera die om mijn schouder hangt. Ze glimlacht: ‘Ben je daar nog steeds mee bezig? Ik zag je altijd sjouwen met je apparatuur, prachtig vond ik het!’
‘Ja, ik fotografeer wat af, nog steeds hoor!’
Ze begint te vertellen over hoe het haar is vergaan. Ze is nu 86 en alweer bijna tien jaar weduwe. ‘t Is wat laat om haar te condoleren, maar ik doe het uit fatsoen dan toch maar. Ze pakt met haar oude damesknuisten mijn handen vast en verzekerd me dat de laatste tien jaar de beste in haar leven zijn.

We staan zeker een uur te praten op het Plein, herinneringen ophalend, gesprekken die we destijds in de boekhandel met elkaar voerden, weer oppikkend zo lijkt het. Dan is daar het afscheid en we omhelzen elkaar kortstondig. Ze kijkt me met een doordringende blik aan, met ogen die al bijna gedoofd zijn… Ze zegt: ‘Dat je nog maar veel mooie foto’s mag maken, jongen!’

‘Eigenlijk wil ik u een keer portretteren!’
‘Die lelijke ouwe kop van mij wil toch niemand zien joh!’
‘Ik vind uw hoofd juist heel mooi!‘
Ze lacht luidkeels. Dan: ‘Ik woon nog steeds op hetzelfde adres. Je weet toch nog wel waar dat is?’
Ik knik bevestigend.
‘Kom maar eens langs dan, maar nu ga ik bridgen! Komt er toch nooit van, jongen!’

Ze verdwijnt in de Haagse schemering, behoedzaam lopend, fragiele als ze is. Ik ben blij dat ik dit Haagse meisje ontmoet heb. Opeens flitsen er weer allerlei ideeën door mijn hoofd, voel ik weer dat ik moet fotograferen. Die drang is opeens weer terug,- en dat allemaal vanwege een gesprek.

Op weg naar huis in de auto beluister ik Chet Baker op maximaal volume. De ijle trompetsoli en het gebroken stemgeluid, doen de snelweg transformeren tot een soort van lange tunnel waarin de ene herinneringsflard na de andere voorbij zeilt. Maar zeer aangenaam, heel warm en dichtbij.

Ik neem mij voor om mevrouw Knorr op korte termijn te gaan fotograferen…

   Diederik Napalm

This entry was posted on Wednesday, July 9th, 2008 at 4:42 pm and is filed under Columns. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.